• Follow us on
  • rss

SPEKTAKLE

Kiedy rozgrzewam szkło, na chwilę staje się ledwo zapowiadające się ciekłe.

choreografia: Małgorzata Haduch

wykonanie: Agnieszka Jaśkowska-Konopka

muzyka: Okyung Lee, Michiyo Yagi, Xu Fengxia

reżyseria świateł: Filip Marszałek

tekst: Małgorzata Haduch

scenografia i kostiumy: Małgorzata Haduch i Katarzyna Firlej

Spektakl powstał w ramach Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (2018).

Istotą spektaklu jest uchwycenie wyczerpania fizycznego i psychicznego spowodowanego czekaniem. Źródłem tworzenia choreografii był wiersz autorstwa Małgorzaty Haduch, “Kiedy czekam usycham”, który stał się spiritus movens ruchu i scenografii. Osobista historia została zapisana w poemacie, który po 7 latach od napisania, zinterpretowała tancerka Agnieszka Konopka, tworząc świat już wspólny, dla choreografki i tancerki. Jednym z wątków tej pracy twórczej była wspólnota oczekiwania, która zrodziła się pomiędzy artystami poprzez prywatne doświadczenia. Ta jedność w czekaniu miałaby także dotyczyć relacji widza z osobami na scenie. „Wołanie o powrót” to drugie, autobiograficzne solo autorstwa Małgorzaty Haduch, a od premiery frapującej „Zona Segura” minęło już 10 lat, tak jakby artystka potrzebowała dekady na kolejne twórcze podsumowanie w pracy solowej.

Muzyka, jak zwykle w przedstawieniach Haduch, ma wielką moc. Porywająca improwizacja free jazzowa grana przez Okyung Lee, Michiyo Yagi i Xu Fengxia została wykonana na festiwalu Music Unlimited w Wels w 2011 roku. Przez 7 lat nagrany utwór bezustannie inspirował choreografkę i doczekał się formy w ruchu i emocjach, które składają się na ten wzruszający obraz choreograficzny.Czyżby Czas zaklęty we wszystkich warstwach tego procesu twórczego stawał się głównym bohaterem?

 

 

Ewa i on

Spektakl zakwalifikowany do Polskiej Platformy Tańca 2019

Choreografia/struktura improwizacyjna oraz taniec – Iwona Olszowska i Paweł Konior

Muzyka: Marcin Janus

Czas trwania: 40 min

Premiera: Dom Rzemiosł, Kraków 2017

Fragment recenzji:

Monika Żmijewska, Gazeta Wyborcza, Białystok „Ukarani, wyrzuceni, roztańczeni. Festiwal Kalejdoskop i sporo emocji” 14.05.2019

„Taki kameralny, ale niezwykle emocjonujący jest spektakl „Adam i Ewa”, zatańczony przez świetnych artystów – Iwonę Olszowską i Pawła Koniora.

[…] To prawdziwy pojedynek: między sobą, ze światem, z niewidocznym Bogiem. Tańczą tak, że nie sposób oderwać oczu: jak dwie oddzielne planety krążące wokół siebie, jak dwa nieporadne stworzenia, jak namiętni kochankowie, jak krążący wokół siebie bokserzy na ringu. Jest w tych dwojgu coś fatalistycznego, ale jest też sporo humoru, bo artyści nie idą na łatwiznę w przedstawieniu różnych wariantów ukaranej pary, ale opowiadają jednocześnie poprzez nią historię odwiecznej damsko-męskiej walki.

[…] Świetny, perfekcyjny spektakl.”

 

 

Kambium

Kambium to krótka i niezobowiązująca podróż przez najwrażliwszą część miazgi. Spektakl solowy zaprezentowany na KIPISZ #9 w Łodzi.

koncepcja, wykonanie: Aleksandra Bożek-Muszyńska

czas trwania: 10 min

 

 

ce_real mothers

koncepcja, choreografia, reżyseria

Anna Piotrowska

występują: Anna Piotrowska, Małgorzata Piotrowska

czas trwania: 25 min

produkcja

koprodukcja: Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, eferte Fundacja Rozwoju Tańca

partnerzy: Dom Kultury Kadr / Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / Fundacja Artystyczna PERFORM

współpraca: Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, mufmi

projekt współnansowany przez m. st. Warszawa

Spektakl ce_real mothers jest częścią tryptyku pt.: fascynat odśrodkowy_dwatrzycztery, obok spektakli kompozycja_trzecia rzeczywistość oraz ziemia niczyja. Jest to koprodukcja Centrum Sztuki Tańca i Fundacji_eferte stworzona przez Annę Piotrowską na jej 44 urodziny.

Głównym powodem stworzenia tryptyku była chęć zmierzenia się przede wszystkim z zagadnieniem kompozycji poprzez ustawienia i relacje liczbowe w przestrzeni, które zostały zgłębione o aspekt relacji, sztuki i filozofii, w trzech formach choreograficznych: duecie, trio i kwartecie. Istotne jest to, że choreograf tworzył dzieła od środka, zajmując się nie tylko kompozycją, ale też relacjami w jej wewnętrznej perspektywie. Co ważne różne osobiste i formalne aspekty relacji i obecności w relacji zostały w nim poruszone.

Scroll to Top